کارگران اتباع و فاقد شناسنامه، سوژههایی در دسترس و نان و آبدار برای کارفرمایان سودجو هستند که با پرداخت کمترین حقوق و بدون برعهده گرفتن مسئولیت، آنان را استثمار میکنند. به گزارش خبرنگار ایلنا، داده;های مرکز آمار ایران نشان می;دهد که در سال;های پس از ۱۴۰۰، جمعیت مهاجر افغانستانی در ایران به;طور چشم;گیری افزایش یافته و عمدتا در بخش;هایی چون «ساختمان»، «کشاورزی»، «خدمات» و «برخی مشاغل فنی» مستقر شده;اند. این مهاجران عمدتا جذب مشاغل کم;هزینه، سخت و به شدت کم;متقاضی در میان نیروی کار ایرانی شدند که مسلماً در بسیاری از فعالیت;های اقتصادی، نبود این نیروها به توقف در حلقه;های تولید منجر خواهد شد. اما با این وجود، هیچ زمان ساماندهی، بیمه کردن و برخورداری از حقوق شغلی، در دستور کار کارفرمایان قرار نگرفته است....
کارگران اتباع و فاقد شناسنامه، سوژههایی در دسترس و نان و آبدار برای کارفرمایان سودجو هستند که با پرداخت کمترین حقوق و بدون برعهده گرفتن مسئولیت، آنان را استثمار میکنند.
به گزارش خبرنگار ایلنا، داده;های مرکز آمار ایران نشان می;دهد که در سال;های پس از ۱۴۰۰، جمعیت مهاجر افغانستانی در ایران به;طور چشم;گیری افزایش یافته و عمدتا در بخش;هایی چون «ساختمان»، «کشاورزی»، «خدمات» و «برخی مشاغل فنی» مستقر شده;اند. این مهاجران عمدتا جذب مشاغل کم;هزینه، سخت و به شدت کم;متقاضی در میان نیروی کار ایرانی شدند که مسلماً در بسیاری از فعالیت;های اقتصادی، نبود این نیروها به توقف در حلقه;های تولید منجر خواهد شد.
اما با این وجود، هیچ زمان ساماندهی، بیمه کردن و برخورداری از حقوق شغلی، در دستور کار کارفرمایان قرار نگرفته است.
